Er zijn songs waarmee ik mij verwant voel. In de loop der decennia zijn er verschillende geweest. Songs die ik nooit beu raak, hoe vaak ik mijn gezin – of vroeger mijn ouders – er ook mee heb geconfronteerd. Songs die groter worden door het moment waarop ik ze beleef, of waarvan de timing mij ei zo na doet geloven in kosmische krachten.

Onlangs mocht ik dat gevoel nog eens ervaren toen Low Sun van Hermanos Gutiérrez door een JBL-speaker weerklonk bij een van mijn klanten. Ik hield mijn enthousiasme in toom – tenslotte zat ik er te werken – en zette Shazam aan het werk om artiest en songtitel te achterhalen. Ik kreeg kippenvel. Op mijn hoofd. Alsof het knetterde in mijn brein. Voor mij hét teken dat een lied heel bijzonder is.

Hermanos Gutiérrez is een tweemansband uit Zwitserland met Ecuadoriaanse roots. De broers Alejandro en Estevan spelen instrumentale gitaarmuziek die je meevoert naar Latijns-Amerikaanse hoogvlaktes. Je ziet het steppegras voorbijrollen, condors langs de hemel scheren en de horizon sidderen.

Enkele dagen later zette ik Low Sun op in de wagen, met mijn vrouw naast me. Ik draaide de volumeknop open en vertelde (of riep?) hoe bijzonder ik dit nummer vond. Ik moet altijd opletten dat ik niet té lyrisch word over songs die ik nog maar net ken. Ook deze keer deed ik een boute uitspraak: “Bij dit lied heb ik het gevoel dat mijn voorbije 45 levensjaren zijn samengeperst tot drie minuten en acht seconden.” Soms voelt het alsof ik dit nummer bén. Tegelijk zie ik luisterend mezelf op een hoogplateau uitkijken over het weidse ongewisse van de jaren die voor me liggen. En dat kan hoog zijn in Ecuador en Zwitserland. Je zou voor minder beginnen te ijlen als een dichter met bergschoenen aan.