Afgelopen zondag is mijn nonkel, Paul Van Eynde, overleden op de afdeling intensieve zorgen van AZ Monica. Dankbaar dat ik de dag voordien nog afscheid van hem heb kunnen nemen. Ik denk met veel genegenheid aan hem terug. Rust zacht, nonkel Paul.

Voor Paul 'de loodgieter' Van Eynde


In de hemel geen Barry White


Forsbollen waarin ik geen gaatje duwen kon. 
Vingers dik als worstjes onder mijn oksels 
waarmee je mij door mijn kinderjaren zwierde
in vele hotelzwembaden.

Gaf je mij een kus dan bleef je aftershave
de rest van de dag aan me hangen. Je stem 
had hetzelfde eelt als je werkhanden. Je vulde 
er familiefeesten, cafés, stiltes en harten mee.

Nonkel, je moest veel herstellen in je leven. 
Lekkende kranen, gesprongen leidingen, sifons 
maar ook knieën en de kanker in je maag en keel. 
De sleutel om je longen te repareren ontbrak.

Vraagt iemand mij naar je grootste kracht
dan denk ik aan tante, hoe je naar haar lachte.
You’re the first, the last, my everything.

In de hemel geen Barry White.
Barry houdt liever een Stella koud voor jou.
Bestel er eentje op mijn kosten, nonkel,
ik beloof je dat het vat nooit af zal zijn.