1. Teams moeten zich vaker gedragen als bomen

Als freelance copywriter werk ik vaak alleen of in duo met een artdirector of motion designer. Groepsdynamica is dus niet mijn specialiteit, maar als geboren observator speur ik automatisch naar de verhoudingen binnen teams of organisaties. Dat deed ik vroeger als collega, en dat doe ik nog steeds als freelancer.

Toen ik naast mijn vrouw op een bankje zat, met zicht op glooiende velden en met een blik makreel op de schoot, moest ik aan die teamdynamiek denken. We hadden het over Het verborgen leven van bomen van Peter Wohlleben. De bomen zwiepten in de wind. Mijn vrouw maakte mij erop attent dat ze niet allemaal in dezelfde richting buigen. Sommige leunen net tégen de wind in om zo de stabiliteit van het bos te versterken. Ze houden elkaar letterlijk recht wanneer het stormt. En ik dacht: teams zouden zich vaker moeten gedragen als bomen. Ze hebben leden nodig die tegen de wind in van het dominante narratief durven gaan, om zo een steviger evenwicht te bereiken. Want als iedereen meebuigt met de wind, bestaat de kans dat het geheel sneller bezwijkt.

2. Dwaal eens rond vooraleer je prompt

Onze tweede overnachting was in het klooster van Steinfeld. In de tuin ligt een labyrint met in het midden – het einddoel – een ijzeren kruis. Het labyrint ligt er niet zomaar ter vermaak van de kleinste bezoekers, maar heeft een diepere betekenis in de pelgrimage. Kort gezegd: het is goed om je doel in het vizier te houden, maar de weg ernaartoe is niet altijd recht. Vandaar de vele omzwervingen. Soms lijkt de bestemming verder weg dan ooit, zelfs in een labyrint van amper 25 meter doorsnee. Minutenlang sloeg ik hoek na hoek om. Ik moest denken aan ChatGPT en andere Large Language Models. Het is verleidelijk om je meteen naar je einddoel te prompten, maar dan valt er onderweg weinig te leren. Het zijn vaak de omzwervingen in je hoofd die de bestemming interessanter maken. In het labyrint kocht ik tijd om in gedachten te verdwalen, om mij af te vragen wie die andere mensen waren, draaiend en kerend op weg naar het kruis, en om de metafoor te zien van het labyrint als een plek om inzichten op te doen. Om ergens te raken zonder de adem van efficiëntie in mijn nek. Zonder shortcut.

3. Blijven stappen

Wandelen met een tiende van je lichaamsgewicht gestapeld in een backpack is een andere ervaring dan zonder. Het laat zijn sporen na op spieren, pezen en voetzolen. Toen mijn vrouw en ik aan onze langste tocht door het Eifelgebergte begonnen (24 kilometer), hadden we al kwaaltjes van de eerste wandeling. Zij had beginnende blaren, ik een stramme achillespees. Niets wat de pret kon bederven en ons belette om met een open blik de omgeving in ons op te nemen. We verwonderden ons over wat we onderweg tegenkwamen: het eindeloze daslooktapijt in het beukenbos, de krekel met het kleurrijke, glinsterende schild alsof hij op weg was naar een galabal in het onderaardse, de vogelgezangen als continue toevoer van dopamine … Maar gaandeweg werden de kwaaltjes scherper. Het tempo zakte, de gesprekken verstomden en onze blik vernauwde zich tot het pad voor ons. We waren meer met onszelf bezig dan met elkaar of met de natuur. Tijdens die laatste kilometers, intussen waggelend als een pinguïn, bedacht ik: voor veel mensen, misschien zelfs vrienden, lopen de dagen moeilijker dan we denken. Daardoor zijn ze wellicht meer op zichzelf gericht en minder op hun omgeving. Ik hoop dan dat ze blijven stappen. En dat een goede nachtrust (en in ons geval ook een uitstekende voetencrème) nieuwe perspectieven biedt.