Annelies en ik organiseerden bij ons thuis een Schrijfmarathon voor Amnesty International. Tussen 11 en 18 uur was het een zoete inval van vrienden, familie en buren die brieven hebben (over)geschreven voor mensen en gemeenschappen in nood. De teller stopte bij 81 brieven. Tel daar nog de inspanningen bij van Annelies’ collega’s en van vrienden die thuis schreven, en we ronden vlotjes de kaap van de 100 brieven voor 9 verschillende verhalen.

We zijn content met dat resultaat. Los daarvan genoot ik van de stilte van schrijvende mensen rond onze eettafel. Mensen die elkaar nog nooit hadden ontmoet, zaten zij aan zij te schrijven voor de goede zaak. Soms hoorde ik enkel het gekras van stylo’s. Voor de meesten was het ook al eeuwen geleden dat ze letterlijk een tekst hadden neergepend.

Er was soep en cake, en uiteraard werd er ook flink gelachen en gezwansd. Dat gebeurt nu eenmaal als mensen rond een tafel zitten, hoe ernstig de boodschap in die brieven ook is. En vooral: schrijven loont. Volgens Amnesty International zorgt gemiddeld 1 op 4 schrijfacties voor positieve verandering. Meer hierover lees je hier.