Enkele dagen geleden belde poëzieorganisator en dichter Gust Peeters me met een lastminuteverzoek: of ik een dichter wilde vervangen op Poëzie op Luchtbal, een van de vele poëzie-initiatieven die hij organiseert in het Antwerpse. En zo belandde ik achter een tafeltje in bibliotheek Luchtbal, waar ik tussen 10 en 13 uur eigen werk mocht voorlezen aan bibliotheekbezoekers die daar zin in hadden.

Ik ben het gewoon om mijn gedichten voor een publiek te brengen, maar dit was toch andere koek. Het voelde veel intiemer en dat was best prettig. De mensen die aan mijn tafeltje plaatsnamen, luisterden stuk voor stuk met volle aandacht. Ik heb poëzie gelezen voor zeventigplussers, leerkrachten, jonge ouders, jongeren … De een had genoeg met een one minute poetry shot, de ander bleef gezellig nakeuvelen.

Met genegenheid denk ik terug aan mijn gesprek met de heer Billiard, een kunstschilder uit de buurt die zichzelf ijdel noemt, en aan Herman, die een gedicht over afscheid vroeg. Zijn vrouw was vorig jaar overleden. Het werd een van de meest pakkende momenten die ik als dichter heb mogen meemaken. Woorden kunnen veel losweken.

Hieronder vind je enkele sfeerbeelden door de lens van Gust. Om privacyredenen is niet iedereen herkenbaar in beeld. De heer Billiard wel. Hij maakte geen enkel bezwaar, die sympathieke, zelfverklaarde ijdeltuit. 😉